I wtedy wydarza się coś takiego jak dziś.

 

Tydzień temu trafiła do nas Dominika – 28-letnia wojowniczka. Kilka razy w swoim życiu wygrała z chorobą. Tym razem jej stan jest bardzo trudny. Kiedy przyszła do hospicjum, zapytała nas… czy mogłaby w czymś pomóc. Bo nie chce tylko biernie leżeć. To było niezwykłe i bardzo poruszające.

 

Cudownym doświadczeniem jest to, że możemy być takim miejscem. Miejscem, w którym Dominika i jej bliscy są razem – dzień i noc. W swoim pokoju stworzyli bardzo osobistą, intymną przestrzeń: ona, jej mama i najbliżsi. Mogą być ze sobą bez pośpiechu, bez przerywania, bez konieczności wychodzenia. My wchodzimy tylko po to, by towarzyszyć, pomóc, być obok – ale to ich czas i ich obecność. To ogromny dar móc dać ludziom taki komfort bycia razem wtedy, gdy to bycie razem jest najważniejsze.

 

W jednej z luźnych rozmów zapytałem Dominikę o muzykę. Powiedziała, że od dzieciństwa towarzyszy jej Michał Wiśniewski i jego piosenki. Gusta się zmieniały, zmieniają się zespoły i artyści – ale on był i jest cały czas obecny w jej życiu.

Wtedy pomyślałem: muszę spróbować.

 

Przez długi czas bezskutecznie szukaliśmy kontaktu. A dziś – tuż przed godziną 20 – udało się. Zadzwoniłem. Michał odebrał. I w sposób absolutnie naturalny, otwarty i piękny od razu zgodził się porozmawiać z Dominiką.

 

Podałem jej słuchawkę.

 

Dominika przez cały dzień była nieprzytomna.

 

Gdy usłyszała jego głos – otworzyła szeroko oczy, uśmiechnęła się i na chwilę wróciła do nas. Te kilka minut dało jej ogrom radości. Jej rodzicom – coś, czego nie da się opisać słowami. Nam wszystkim – głębokie poczucie sensu.

 

To, co Michał powiedział, było dojrzałe, dobre, pełne miłości i czułości. Widać było, że kosztuje go to wiele – a mimo to był. Prawdziwie obecny.

 

I właśnie dla takich chwil warto.

Dla tego jednego uśmiechu.

Dla tych oczu, które nagle się otwierają.

Dla tej jednej chwili powrotu.

 

Dziękujemy, Michale.

Za odwagę, spontaniczność i serce.

Za to, że byłeś wtedy, gdy było to naprawdę ważne.

 

Takie momenty przypominają nam, po co istnieje hospicjum.